LATTE 

PROLOG

Elegia o białej kawie

Na początku była ciemność. Gęsta, czarna, mięsista, niczym skrawek aksamitu.

Miała w sobie opiłki brązu, które bezlitośnie wbijały się w jej wnętrze jakby chciały

przeszyć ją na wylot. Jej zapach ogarniał powietrze w sposób jaki mgła zasnuwa

ziemię. Wdzierał się w przestrzeń podobnie jak dźwięk bez przyzwolenia wkrada się

do ucha.

Atak nadszedł niespodziewanie. Chłód metalu rozerwał ją jak pływak przecina

fale- szybko, zdecydowanie, bez wahania. Zanurzył się w niej i przywłaszczył sobie

jej część bez śladu wyrzutów sumienia. Ta cząstka odizolowana od reszty, oderwana

od całości ożyła jednak. Uniosła się w górę, a potem opadła w dół i nagle została

zrzucona na samo dno. Uderzyła o zimne podłoże i leżała porażona, bierna,

sparaliżowana. Gdy zleciała na nią kaskada wody rozpadła się na tysiące

mikroskopijnych kawałków, by potem rozpłynąć się, zniknąć, spaść w nicość.

Ale reinkarnacja okazała się realna. Teraz przybrała postać cieczy, a jej zapach

uległ intensyfikacji. By osłodzić jej życie dostała proszek, który był cukrem, a działał

jak narkotyk. Pochłonęła go od razu. Teraz do jej radosnego nastroju nie pasował

mroczny wizerunek. I na to znalazło się lekarstwo. Wzięła krótki prysznic, który

oczyścił ją z nocy, zmył kruczą barwę i zamienił ją w kolor kawy z mlekiem.

Jednak nie długo cieszyła się nowym życiem i świeżą szatą. Niespodziewanie

spadła jak wodospad w dół tworząc małe, brudne jezioro. Towarzystwa dotrzymały

jej porcelanowe kamienie o ostrych, nieregularnych kształtach, które zleciały w

przepaść razem z nią. Sądziła, że ma halucynację, ale one były faktycznie wzorzyste i

miały barwy tęczy. Udzieliły jej ostatniego namaszczenia.

Potem już przykryła ją i wciągnęła chusta śmierci. Przestała istnieć.