Z ramion Morfeusza wyrwał mnie poranku brzask
letni promień musnął twarz jeszcze mrokiem osłoniętą
bryza napełniła moje piersi szczodra swoich łask
budzę się wraz z wyspą do chwili nocą pochłoniętą
Lotni towarzysze wychwalają stwórcę ponad chmury
ciężkie ramiona palmy chylą się ku plaży.

Naraz się rozpada obraz ten jak runą mury
gdzie kiedyś było bezludnie-teraz wiele twarzy.
Jakiś warkot zewsząd otacza mnie i dławi
bryza zaczarowana jak w krew słodkie wino
a dusza do chwili z mieczem-od miecza krwawi
żegnaj El Dorado, witaj Marności Kraino.

 {mxc}