Kompleks marginesu przyćmiewa mi radosne chwile,wiem, że jestem na brzegu i wyczuwam to na milę.Lecz czasami i takie myśli dziwne mnie nachodzą,że nie istnieję dla ludzi, za mną wzrokiem nie wodzą.Pewność co do mojej samotności podjętej śmiało,po to by nie było nudno, by się coś wreszcie działo.Chcę być ignorowana, poniżana i błaznem być,pragnę odpokutować złe czyny i surowo żyć.Na boku zawsze i na końcu zarazem z kulą iść,odczuć na własnej skórze spiski czarta i nienawiść.Trwać w smutku i resztkami sił niedolą się posilać ,jak najmniej życie ubarwiać i dla siebie umilać.Grać ostatnie skrzypce i niepotrzebną się zawsze czuć,niespełnione marzenia we łzach w oczach do śmierci snuć.

 {mxc}