Nie wiedziałam, że pisanie wymaga tyle podróżowania.
Dojrzała i bogatsza o wszystko co po drodze wysiadam
tu gdzie wciąż kłótnie i swary. Przywożę pamiątki
z ulic świata – lubię te moje słodkie tobołki, stan spełnienia
i przemijania. Wszystko na wstecznym – drgające kłamstwa
gaszone prawdy i wciąż otwarty bilet do następnej podróży.

Na morzu, wśród dzikich traw, na pierwszym śniegu
mijają dni, noce w cztery oczy. Ktoś zapyta o moje
plany, historie a ja zaprzyjaźniłam się z wszystkim
co wydarzyło i wydarzyć się może w międzyczasie.

Miną lata, życie nabierze wiatru, rozwinie żagle, poznam
szczegóły – każdą ścianę labiryntu. Wtedy objadę raz jeszcze
dookoła ziemię by nic nie pozostało niedotknięte.

 {mxc}