szarość dnia powoli obejmuje  

w ramiona deskę komputerową      

Danusia mówi w siebie     

mam pieszczoty wirtualnej przestrzeni     

poskręcanej strunami samotnych rozmyślań    

w kłębowisku uroczyska wierszy płoną    

niczym amulety szczęścia      

mąż tuli ulubione seriale    

zaczynają się w telewizorze     

potem trwają stwórczo w fotelu    

za zamkniętymi powiekami          

ściany zachodzą burymi cieniami    

oddechy nie mają zapachu      

wycieczki  nad jezioro   

już nie pomagają   
  
 

za oknem na niebie parkowej alei   

zapalają się migotliwie latarenki gwiazd        

dwoje młodych ludzi  idzie    

niespiesznie dotykiem bioder          

co kilkanaście kroków zatrzymują czas    

całą namiętnością wypalają oczy          

w uszach mają tęczowe kwiaty słów     

między wargami spływa plaster miodu         

mężczyzna wpatrzony w uśmiech mówi        

teraz zaczniemy budować dom    

zasadzę ci drzewo          

ty urodzisz mi owoc i będziemy …         

otwiera  się oko wyobraźni       

dom nastrojem oświetlony    

fotel marzeń rozkołysany    

w kąciku przy stole żona    

rozkłada tarota z kar bankowych    

i kilku pomiętych banknotów      

w poszukiwaniu proroctwa    

dostatniego życia