Tyś mnie wywiódł z ziemi niczyjej

do domu niewoli

pamiętałam.

W starym dębie ukryty

bacznie śledziłeś codzienną depresję.

Spętałeś obietnicą, że do śmierci

a z rąk przyjaciela ginąć kazałeś.

Na stromym Synaju dziesięć tablic

zamaszystym gestem

więc nie mam bogów cudzych

szanuję matkę

poszukuję ojca.

Kazałeś z miłością,

stałam się Magdaleną z poobijanym sercem

i kamienną twarzą.

W nagrodę wyspa,

pośrodku Morza Martwego.

Ziemia Obiecana

i nic do jedzenia.