czuję się bezbronny, a ta nie auto 
sugestia sprawia że mój świat 
zaczyna składać się w pudełko 
a ja panicznie boję się znaleźć się w nim 


gdybym miał pewność że to z tobą chcę patrzeć jak budują się drzewa 
jak las odnawia to co połamały częste i potężne burze (mimo że lepiej nie pamiętać, już nie) 

gdybym miał pewność że twoje słowa nie są tylko artykulacją zbędną 
to zakochałbym się w tobie jawnie. 




piątkowe wieczory będące niedzielnymi porankami 
to ja i jedenasta plaga na dzielnicy w bólu nóg i spływającym śniegiem w czerwcowe gardło 

niedzielny wieczór wschodzącym słońcem dotyka parapetu 
budzę się; nie lubię budzić się sam 
więc śpię z kolegą; i nie rozumiem dlaczego myślę o tobie 
później jest papieros, zielona herbata z jakimiś owocami i sała 
(myśl myśl) 
ta 


wychodzę. miękkim krokiem w betonowy krajobraz 
w pejzaż postkomunistycznej stolicy który jest smętny i wtedy nie ty 
tylko pogruchotane kamienice łodzi przy swoich zgrabnych sąsiadkach zaprzątają mi głowę 
na chwilę 


bądź przy mnie zbierając jesienne liście które rozsypują się na delikatnym wietrze 

w okruchy 

pieść mnie po zaciśniętej pięści i niech otworzy się by wypadł wyraz 
bezsilności 
patrz w moje oczy i zobacz to co chcę 
widzisz 

strącam kolegę, wrzucam go w przepaść na twardy grunt podłogi 
i wtulam się w ciebie...