Wiersz został opublikowany w Arkuszach Literackich Stowarzyszenia Twórców Wszelakich Nr 1/2/2008r.       

Na peronie numer pięć, spotkaliśmy się. I zdarzyło się, to, co zdarzyć miało się.
Nie znasz mnie tak, jak chciałabym tego ja. Czy to tylko ulotna chwila?
Zadrżałam, spłonęłam, zakwitłam. Zbolałe serce w wazonie ukryłam. I tak pogodzona - to tylko pozory! Wróciłam do życia, by biec jak szalona.