Wiersz został opublikowany w Arkuszach Literackich Stowarzyszenia Twórców Wszelakich Nr 1/2/2008r.        

        Tęsknota otuliła me ramiona, jak ciepły szal na zimę i postanowiła grzać me ciało. Budzi mnie rano, rzeźbiąc rysy na mej twarzy. Wieczorem pozostawia ślad w mym ciele. Nie chcę tej przyjaźni, lecz ona zadomowiła się na dobre. Podąża za mną jak cień i stroi miny do przechodniów. Wywołuje niepokój i manipuluje ludzkimi uczuciami. A kiedy próbuję wyrzucić ją z mego życia, mocniej zaciska pętlę na mej szyi. Jak ciepły szal na zimę…
         Kiedyś Twe ręce otulały moje ciało, oddech pieścił mą duszę do snu, drogowskazem były ramiona. Aż któregoś dnia wyryłeś złotymi głoskami czarną rozpacz. Rozkosz zamieniłeś na tęsknotę, a zamiast ciepła Twego oddechu, mam teraz szal.
         Ciepły szal na zimę…