Dzień był wietrzny, zimny,   
nieprzyjemny.   
Siedzieli wśród traw   
przykuleni.   
Wybrała jego ramię, by   
oprzeć swą głowę, siebie,   
swoje życie.   
Dlaczego ty?   
Nie potrafiła odpowiedzieć.   
Siedziała wsłuchana w jego serce.   
Daleko świat dudnił swym jazgotem   
i blichtrem.   
Było tyle dróg,   
na których mogli zbłądzić.   
Tyle skrzyżowań,   
które mogły ich rozdzielić.   
Jedno wiedziała - iść z nim.   
Pragnęła tego.   
Pragnęła jego głosu, spojrzenia.   
Tego, że niekiedy niedobry był 
dla niej.   
Siedzieli przykuleni.   
Miała dłoń w jego dłoni.   
Serce w jego sercu.   
I to wystarczyło.   
By iść.