Gdy weszłem do twej kajuty zostawić śniadanie   
leżałaś czytając książkę owinięta peniuarem   
a ja zapatrzony w krągłości nie byłem w stanie   
ustać z tacą drżąc cały otumaniony twym czarem.
   
Kiwnęłaś tylko ręką, że mam sobie już pójść   
niezdarnie manewrując stawiałem swoje stopy   
i ... runąłem na ciebie, nim zdążyłem wyjść.   
Krzyczałaś, naga. Wiedziałem, że będą kłopoty. 
 
Kapitan czerwony od złości rękami gestykulował.   
Twoja matka łamiącym się głosem wzywała lekarza.   
Ojciec twój wrzeszczał: Kto cię, durniu, wychował.   
A ty się śmiałaś łaskocząc piórkiem od kałamarza.
  
Wreszcie postanowiono wysadzić mnie na plażę.   
Statek odbijał, a ty jak głupia spuściłaś szalupę.   
Wiosłowałaś wołając: o tobie tylko, nicponiu, marzę.   
Odpowiedziałem jej: Uwielbiam twoja mleczną pupę.
  
Potoczyliśmy się razem po nabrzeżnym piasku   
scałowując z zapałem słoną wodę z warg i sutków.
Budziliśmy namiętność palcami w wieczornym blasku,
a potem leżeli nadzy śmiejąc się, jak para głupków.  
 
Nie wiem, jaki diabeł siedzi we mnie, czy w tobie. 
Czy ocalisz mą skórę, czy swoją stracisz na dobre.  
Lecz zaufałem do końca tej nagłej serca potrzebie   
każącej patrzeć się, wciąż patrzeć, w oczy twe modre.